ES 
NL 
EN 
FR 
DE De ene Omega 3 is de andere niet : waarom lijnzaad, algen en visolie niet hetzelfde leveren
22 febrero 2024
Februari. De maand van de liefde. Van rozen, rode lintjes en goedbedoelde posts met paardenhoofden in hartvormige kaders. En begrijp me niet verkeerd — ik zie ook graag liefde. Maar dan de échte versie. Niet de suikerzoete. De stevige. De soort liefde die niet bang is om soms “nee” te zeggen.
Want daar gaat het nog vaak mis.
We zeggen dat we van onze paarden houden, maar we willen ze niet teleurstellen. Niet begrenzen. Niet frustreren. We willen dat ze ons leuk vinden. Dat ze ons vertrouwen. En dus geven we toe. Nog een handje muesli. Nog een keer poetsen terwijl hij bijt. Nog een keer opzadelen terwijl je voelt dat hij het niet wil. Want “ik wil dat hij zelf kiest”.
En zo sluipt verwarring binnen. En stress. Want een paard zonder grenzen is geen vrij paard. Het is een onzeker paard. En een onzeker paard zoekt geen liefde, maar duidelijkheid.
Er bestaat een hardnekkig misverstand dat liefde voor het paard niet samengaat met leiding geven. Alsof grenzen stellen iets is voor dominantie-denkers of sportruiters, en zacht zijn voor ‘bewuste’ paardenmensen. Maar daar geloof ik niets van.
Een paard leert van helderheid, voorspelbaarheid en consequent gedrag. Dat betekent: weten waar de lijn ligt. Begrijpen wanneer iets stopt. Zekerheid over wat je bedoelt.
Liefde zonder grenzen is verwarrend. Grenzen zonder liefde is geweld. Het paard heeft beide nodig.
Ik geloof dat paarden ons spiegelen — niet op een magische manier, maar in gedrag. Als jij onduidelijk bent, dan wordt je paard dat ook. Als jij bang bent om ‘de slechterik’ te zijn, dan wordt je paard de beslisser. En dan noemen we het achteraf ‘lastig gedrag’ of ‘dominantie’. Terwijl het eigenlijk gewoon een gebrek aan leiderschap is.
Ik heb dat ook moeten leren. Grenzen stellen voelde aanvankelijk als verraad. Alsof ik hem afwees. Alsof ik mijn paard “niet graag zag”. Maar wat ik echt deed, was zeggen: “Ik zie je. En ik neem je serieus genoeg om je te helpen begrijpen.” Dat is geen machtsspel. Dat is zorg.
Je paard kent het verschil. En jij ook, als je er even bij stilstaat.
Dus laten we in deze maand van de liefde vooral ook eens vieren dat liefde niet alleen zit in rozen en maneschijn en lieve woordjes. Maar ook in het lef om nee te zeggen. In het geduld om te wachten. In iets doen wat op korte termijn moeilijk is, maar op lange termijn helderheid schept.
Want dát is liefde.
Voor het paard. En voor jezelf.
Soy esa mujer que constantemente pierde sus gafas, olvida sus llaves, nunca encuentra su teléfono. ¿Pero mi opinión? Esa siempre la tengo lista.
Mitad loba, mitad mujer: literalmente en mi foto de perfil de Facebook, figurativamente en todo lo que hago. Soy alguien de extremos. Intuitiva y aguda. Calma y tormenta. Silencio y voz. Suave con lo que es vulnerable. Dura con lo que daña conscientemente. No soy una versión perfecta de mí misma. Sí una honesta.
Trabajo con personas, sistemas, alimentación, caos y visión. A veces también con caballos, y a menudo con principios. Creo en la verdad por encima de la diplomacia, y en los matices sin ambigüedades.
Aquí comparto lo que me ocupa. Lo que roza, lo que conmueve, lo que cuadra. Bienvenido a mi cabeza. Es un poco salvaje, pero siempre real.
#másquealimentación #MIRA